nsBadRO, nsBadRW, nsDraftRO, nsDraftRW
5283
правки
Изменения
Новая страница: «{{Организация | имя-ру-01 = | имя-ориг =Դիվաբույնի վանք | имя-анг = | имя-арм =Դիվաբո...»
{{Организация
| имя-ру-01 =
| имя-ориг =Դիվաբույնի վանք
| имя-анг =
| имя-арм =Դիվաբույնի վանք
| имя-фра =
| состояние текста = 1
| состояние поиска = 1
| состояние тэгов = 1
| состояние ссылок = 1
| флаг чистовик =1
<!-- Код организации: 1 – Учебное заведение, 2 – Общественная организация,
3 – Библиотека, 4 – Музей, 5 – театр,
6 - СМИ, 7 - Церковь, 8 - Коммерческая организация, 9 - Спортивные организации --->
| код организации 1=7
| сокращение =
| изображение =
| девиз =
| вид заведения =
| основание дата =
| основатель =
| руководитель =
| местонахождение=Западная Армения
| филиалы =
<!-- Церковь --->
<!-- Конфессии: 1 – Армянская апостольская церковь, 2 – Армянская католическая церковь, 3 – другие церкви --->
| конфессии =1
<!-- Состояние: 1 – действующая церковь, 2 – церковь-памятник ,3 – несохранившиеся церкви --->
| состояние =3
| епархия, приход =
| адрес =
| телефон-факс =
| эл. почта =
| ссылка 1 =[http://akunq.net/am/?p=9266 источник]
| ссылка 2 =
| тэг 1 =
| тэг 2 =
| тэг 3 =
| тэг 4 =
| тэг 5 =
}}
==История==
Աղթամար կղզու Սբ. Խաչից ընդամենը մի քանի կմ այն կողմ եկեղեցի են քանդում: Պատմական Ռշտունիք գավառի Հիգեղ (հայաբնակ է եղել մինչեւ 1894թ. համիդյան ջարդերը) գյուղի նավակայանից շարժվեցինք Դիվաբույնի վանք:
Վերջինիս կառուցման ճշգրիտ տարեթիվն անհայտ է, միայն հայտնի է որ վանքը 1447թ. հիմնանորոգվել է Աղթամարի կաթողիկոս Զաքարիա 3-րդի հայրապետության օրոք:
Վանքն ունի երկու միանավ եկեղեցի (գլխավոր կառույցը Սբ. Հարությունն է), երկու ավանդատուն, գավիթ և կից շինություններ: Վանքից հարավ գերեզմանոցն է, որի խաչքարերը թվագրվում են սկսած 13-րդ դարից:
Այս հոգևոր կենտրոնը գործել է մինչև համիդյան ջարդերը՝ 1894-96թթ.: Սակայն շինությունը մինչև մեր օրերը բավականին կանգուն է մնացել: Վանքի ամբողջական տեսքով հիանալու մեր հույսերը վերածվեցին հիասթափության՝ դեռ կառույցին չմոտեցած:
Արևելյան պատի տակ՝ գավթի մեջ, մեծ հողակույտ կար: Հյուսիսային կողմում քրդերը խնջույք էին կազմակերպել՝ խաչքարի վրա խորովածի սեղան էին բացել: Հինգ գևաշցի քուրդ էին, որոնց պարագլուխը տարեց մի մարդ էր՝ Վան քաղաքից:
Նրանցից մեկը «վրիպելով» նշեց, որ իրենց այստեղ իշխանական մարմիններն են ուղարկել: Մեզ պատմեցին, որ իրենք Հինգեղից (այժմ՝ Ինքյոյ) են և մի շաբաթ է՝ վրաններով այստեղ են բնակվում՝ իբր մոտակա գևվաշցի խուլիգաններից վանքը պաշտպանելու համար:
Վստահեցրին, որ նրանք են եկեղեցին հիմքից քանդում: Այնինչ՝ իրենց հագուկապն ու հողակույտերի թարմությունը բավական էր` հասկանալու, որ քանդողներն են:
Գանձախույզները 12.5 մետր երկարությամբ եւ 6.7 մետր լայնությամբ եկեղեցու ներսից քանդելով՝ հիմքից մի քանի մետր էլ խորացել էին՝ հույսով, որ հայերի ոսկին են հայտնաբելու:
Երկար զրուցեցիքն նրանց հետ` խնդրելով, որ հողն ու քարերը նորից լցնեն իրենց տեղը, քանի որ իրենք որպես կառույցի պահապաններ էին ներկայանում: Նրանց դեմքերից հասկանալի էր, որ նրանք դա չեն անելու:
| имя-ру-01 =
| имя-ориг =Դիվաբույնի վանք
| имя-анг =
| имя-арм =Դիվաբույնի վանք
| имя-фра =
| состояние текста = 1
| состояние поиска = 1
| состояние тэгов = 1
| состояние ссылок = 1
| флаг чистовик =1
<!-- Код организации: 1 – Учебное заведение, 2 – Общественная организация,
3 – Библиотека, 4 – Музей, 5 – театр,
6 - СМИ, 7 - Церковь, 8 - Коммерческая организация, 9 - Спортивные организации --->
| код организации 1=7
| сокращение =
| изображение =
| девиз =
| вид заведения =
| основание дата =
| основатель =
| руководитель =
| местонахождение=Западная Армения
| филиалы =
<!-- Церковь --->
<!-- Конфессии: 1 – Армянская апостольская церковь, 2 – Армянская католическая церковь, 3 – другие церкви --->
| конфессии =1
<!-- Состояние: 1 – действующая церковь, 2 – церковь-памятник ,3 – несохранившиеся церкви --->
| состояние =3
| епархия, приход =
| адрес =
| телефон-факс =
| эл. почта =
| ссылка 1 =[http://akunq.net/am/?p=9266 источник]
| ссылка 2 =
| тэг 1 =
| тэг 2 =
| тэг 3 =
| тэг 4 =
| тэг 5 =
}}
==История==
Աղթամար կղզու Սբ. Խաչից ընդամենը մի քանի կմ այն կողմ եկեղեցի են քանդում: Պատմական Ռշտունիք գավառի Հիգեղ (հայաբնակ է եղել մինչեւ 1894թ. համիդյան ջարդերը) գյուղի նավակայանից շարժվեցինք Դիվաբույնի վանք:
Վերջինիս կառուցման ճշգրիտ տարեթիվն անհայտ է, միայն հայտնի է որ վանքը 1447թ. հիմնանորոգվել է Աղթամարի կաթողիկոս Զաքարիա 3-րդի հայրապետության օրոք:
Վանքն ունի երկու միանավ եկեղեցի (գլխավոր կառույցը Սբ. Հարությունն է), երկու ավանդատուն, գավիթ և կից շինություններ: Վանքից հարավ գերեզմանոցն է, որի խաչքարերը թվագրվում են սկսած 13-րդ դարից:
Այս հոգևոր կենտրոնը գործել է մինչև համիդյան ջարդերը՝ 1894-96թթ.: Սակայն շինությունը մինչև մեր օրերը բավականին կանգուն է մնացել: Վանքի ամբողջական տեսքով հիանալու մեր հույսերը վերածվեցին հիասթափության՝ դեռ կառույցին չմոտեցած:
Արևելյան պատի տակ՝ գավթի մեջ, մեծ հողակույտ կար: Հյուսիսային կողմում քրդերը խնջույք էին կազմակերպել՝ խաչքարի վրա խորովածի սեղան էին բացել: Հինգ գևաշցի քուրդ էին, որոնց պարագլուխը տարեց մի մարդ էր՝ Վան քաղաքից:
Նրանցից մեկը «վրիպելով» նշեց, որ իրենց այստեղ իշխանական մարմիններն են ուղարկել: Մեզ պատմեցին, որ իրենք Հինգեղից (այժմ՝ Ինքյոյ) են և մի շաբաթ է՝ վրաններով այստեղ են բնակվում՝ իբր մոտակա գևվաշցի խուլիգաններից վանքը պաշտպանելու համար:
Վստահեցրին, որ նրանք են եկեղեցին հիմքից քանդում: Այնինչ՝ իրենց հագուկապն ու հողակույտերի թարմությունը բավական էր` հասկանալու, որ քանդողներն են:
Գանձախույզները 12.5 մետր երկարությամբ եւ 6.7 մետր լայնությամբ եկեղեցու ներսից քանդելով՝ հիմքից մի քանի մետր էլ խորացել էին՝ հույսով, որ հայերի ոսկին են հայտնաբելու:
Երկար զրուցեցիքն նրանց հետ` խնդրելով, որ հողն ու քարերը նորից լցնեն իրենց տեղը, քանի որ իրենք որպես կառույցի պահապաններ էին ներկայանում: Նրանց դեմքերից հասկանալի էր, որ նրանք դա չեն անելու:
